Coding in an absurd reality

Mensen hebben een slechte intuïtie voor wanneer iets 'toevallig' is. Ik kan er honderden voorbeelden van bedenken, maar eentje uit persoonlijke ervaring spreekt waarschijnlijk meer tot de verbeelding.

Afgelopen vrijdag belde mijn vriendin een autoverhuurder om een Ford Transit te huren, om zaterdag haar spullen van haar studentenkamer naar mijn appartement te verhuizen. De transportboer in kwestie had er geen meer, maar had er nog wel een die een slagje groter (en duurder) was. Eerst maar de buurman gebeld, die helaas ook net de laatste 6 kuubs Transit de deur uit gedaan had. De eerste uitlener van ingeblikte verbrandingsmotoren weer gebeld en de groter versie gehuurd, spullen vlot verhuisd en tadaa, het samenwonen is een feit.

Dat is echter bijzaak. Het interessante is dat mijn vriendin opmerkte: wel toevallig, dat ze allebei net die Transit's niet meer hebben. Toen dacht ik: nee, dat is helemaal niet toevallig. Elkaar beconcurrerende autoverhuurders die goed bezig zijn, zullen samen precies zoveel wagens hebben als ze kunnen verhuren. Als je vrijdag belt en ze hebben nog ruime keus, dan zou ik snel een efficiënter verhuurbedrijf in de buurt beginnen.

De nog interessantere vervolgvraag is: waarom wekken dit soort situaties een gevoel van 'toevalligheid' op? Waarom komt het gevoel boven dat de situatie onwaarschijnlijk is en dat het universum samenspant om je te begunstigen of te benadelen? Is het omdat de patroonherkennende machinerie in ons hoofd gewoon niet verwacht dat alles in zo'n simpele, elegante verklaring samenvalt? Dat het berekend is op de chaos van de jacht, van het overleven in een natuur met ontzettend veel onvoorspelbare factoren en dat het gewoon niet is voorbereid op de onszelf begunstigende structuur die millenialang vooruitziend samenleven tot stand heeft gebracht?

I'm amazed at the number of comments to posts of bloggers here in which the commenter wonders about the use of the English language. As far as I'm concerned, English is the lingua franca of the internet. The things I write about are seldomnly limited to the Netherlands and I'd like as many people as possible to be able to use and enjoy my posts. If that means sacrificing quality, because I'm less proficient at English than at Dutch, so be it.

What amazes me even more, is the number of commenters that seem to think it's fair game to criticise the writer's use of the English language. If you'd make the same comments at the forum, you'd be moderated as offtopic and, in many cases, as a nitpicker. If you think this post contains spelling errors, wrong grammar or bad style, feel free to email me about it. Just please don't clutter the comments with it.

Edit:
Come to think of it, actually, feel free to comment on spelling, grammar and style in the comments, but please do it in a seperate comment. I will delete it as soon as I have read it.

If events conspired to make you the victim of cosmic bad luck, you could be notoriously absentminded. You could be distracted while bringing your daughter to the day-care center. You could be worried about someone and, hurrying over to meet him, get out of the car without a second glance. You could work hard all day, get back in the car, drive to the day-care center, be told there that you never dropped your daughter off, hurry back to your car and discover that you forgot so thoroughly that she is now dead, baked by the sun.

This could be you. You could be known as a good friend, a well-liked colleague, a devoted husband and a loving father and still this could be you. Remember that, next time you feel like flaming someone for their stupidity or their evilness. They may be just like you, only less lucky.

Inspired by Daniel Dennetts account of the same incident in his book Freedom Evolves